Over mij
Ik ben in de jaren 70 ter wereld gekomen in een onveilig nestje bij twee emotioneel onvolwassen mensen die zich mijn ouders noemden. Ons gezin was dysfunctioneel en barstte van narcistisch misbruik en mishandeling op emotioneel, psychisch en fysiek vlak. Maar dat wist ik toen nog niet.
Als kind kun je niet anders dan overleven in zo’n onveilige toxische omgeving en dat doe je door allerlei beschermingsmechanismen en overleefstrategieën te ontwikkelen en een zogenoemd ‘false self’ op te bouwen.
Overlevend als een ‘false self’ kun je op beschermingsmechanismen en overleefstrategieën lange tijd prima blijven functioneren in de illusie van ‘een normale gelukkige jeugd’.
In 2005 schoot een psychose mijn illusie van ‘een normale gelukkige jeugd’ volledig aan flarden. De keiharde waarheid over mijn verleden kwam boven en dat was het begin van mijn proces. Dat proces ging gepaard met nog een aantal psychoses en hevige depressies, aangezien de waarheid aanvankelijk veel te pijnlijk was om toe te laten en slechts in kleine behapbare brokjes verteerd kon worden.
Het werd een therapieproces waarin vele hevige triggers me dwongen ‘oude pijn’ te gaan doorvoelen; zeer pijnlijke emoties die ooit bevroren waren in mijn lichaam omdat het vroeger als kind te onveilig was om deze toe te laten. Als kind was ik immers afhankelijk van deze mensen. En dus maakt je vernuftige psychologische systeem een ‘false self’ van je om te overleven.
Ik noem dit proces het liefst mijn transformatieproces. Het was een proces om van een rups een vlinder te worden. Om van overleven naar leven te gaan.
In mijn transformatieproces ging ik (ondersteund door een psychiater, een psychotherapeut en vele andere hulpbronnen) op zoek naar mijn verdwenen zelf en ontmantelde ik de vele beschermingsmechanismen en overleefstrategieën die mij in mijn volwassen leven in de weg stonden om een vervuld leven te leiden. Dat was een intensieve en uitdagende klus waarbij ik -zoveel als mogelijk- zelf de regie hield, aangestuurd door mijn sterke innerlijke leider.
Het werd mijn missie om zelf de beste ouder te zijn voor mijn gekwetste en beschadigde innerlijke kind.
Schrijven heeft mij enorm geholpen om bij de ‘oude pijn’ te komen en om onverwerkte trauma’s aan het licht te brengen. Verder verwerkte ik al het pijnlijks dat mij is aangedaan middels bezig zijn in mijn ‘creatieve boeken’. Dat waren een soort dagboeken die ik bijhield, gevuld met belangrijke informatie, tekeningen, spreuken, gedichten en collages.
Ik heb heel veel boeken gelezen, heb websites bestudeerd en heb lotgenotencontact gezocht. Dit alles bracht me veel kennis over narcisme en complex ontwikkelingstrauma. Kennis die ik hard nodig had om op het juiste spoor te blijven.
Ook muziek heeft mij al die tijd erg geholpen. Op muziek kon ik mijn emoties laten stromen! In biodanza vond ik een hele fijne, diepgaande uitlaatklep.
En tot op heden heb ik een aantal zeer waardevolle ondersteunende vriendschappen met hele zelfbewuste mensen die kwetsbaarheid niet schuwen.
“Ik werd steeds meer mezelf, degene die ik altijd al bedoeld was om te zijn.”
Met het delen van mijn verhaal en stukjes uit mijn proces, weergegeven in elfjes, wil ik iedereen laten zien dat er een ‘way out’ is.
Met de juiste ondersteuning kun je je ware zelf vinden, persoonlijk ontwikkelen, groeien en uiteindelijk bloeien.
Inmiddels leid ik een vervuld leven, ver bij de toxische omgeving en alle ‘flying monkeys’ vandaan.
Ik ben een echt gevoelsmens, een hsp-er. Ik voel me meestal goed verbonden met mezelf en mijn omgeving en ervaar liefde en steun in een aantal betekenisvolle, fijne vriendschappen. Ik heb een ontzettend lieve man die me al die tijd trouw gesteund heeft. En wij hebben samen drie lieve, betrokken volwassen kinderen met fijne partners en een schat van een hond. Hiermee voel ik me echt gezegend.
Ik heb innerlijke rust gevonden en leef zoveel mogelijk bewust en in het moment.
En ik heb een fijne, stressvrije werkplek gevonden waar ik het ontzettend naar mijn zin heb.
Het allerbelangrijkste wat ik geleerd heb in mijn proces is liefdevol naar mezelf te zijn en goed voor mezelf te zorgen.
Wat heb ik nodig op welk moment? En dát dan doen! Goede zelfzorg staat bij mij echt op de eerste plaats.
Mijn lijfspreuk is een zin uit een nummer van Acda en de Munnik: ‘het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt’.
Acceptatie is een sleutelwoord bij dat wat ik niet kan veranderen en waar ik geen invloed op heb.
Ik leef zoveel mogelijk authentiek op een manier die past bij wie ik écht ben.
Wie ik “moest zijn” van de buitenwereld heb ik ver achter me gelaten.
Mensen die niet passen bij mijn ware zelf heb ik losgelaten.
En nieuwe mensen die wel bij me passen, heb ik verwelkomd in mijn leven.
Ik blijf mezelf verder ontwikkelen. Naast het feit dat het voor mij noodzaak was, is persoonlijke groei en ontwikkeling namelijk ook een passie van me.
Dit alles betekent niet dat mijn leven geen uitdagingen meer kent. Ieders leven kent uitdagingen!
Ik word nog steeds met enige regelmaat getriggerd en dan schiet ik tijdelijk weg in één of ander overleefmechanisme.
Complex trauma zal altijd een rol blijven spelen in mijn leven. Daar heb ik een soort van berusting in gevonden.
Ik ben inmiddels sterk genoeg om met mijn triggers om te gaan en om alle mogelijke emoties in mezelf toe te laten.
Mijn emoties en mijn intuïtie wijzen me mijn weg.
In mijn elfjes verwerk ik wat ik allemaal heb meegemaakt.
Dat is voor mij echt zinnige kunst.
Achter elk elfje zit een verhaal.
Míjn verhaal…..
juud
kunstzinnig dichter